przed lustrem stoisz obnażona zachowując kamienny spokój udajesz że jeszcze jesteś w odbiciu dom duszności i ten krzyk nie mam siły nieopodal zacisze a w nim szubienica z pętlą dla topielców to nie jest takie straszne za rogiem w szafie czai sie samotność złowroga zimna i ta cholerna niemoc z którą nie potrafisz już walczyć w tle muzyka przyćmione dźwięki dolby surround bezbrzeżnie pompują stagnację chwytasz za telefon może tam niestety abonent czasowo niedostępny wciąż patrzysz bezwiednie szarpiąc druty harfy uciekasz w nieskończone rozważania pozostań naga ale odejdź od lustra jestem w poczekalni