zakuta w bezradność leżysz twarzą do kamienia z zamkniętymi oczami nosisz strach w kieszeniach na wypadek gdyby jakimś cudem przez chmury przebił uśmiech dziura w bucie chce na spacer a ty podciągasz skarpetki pod szyję czas woła idź ale nie ty nie przecież kochasz godziny nieistnienia kiedy motyle boją się kolorów a ptaki piór bez skrzydeł dotykam cię na wyłączność podaję przestrzeń i wiatr na tacy jedyne co musisz to nauczyć się latać niebo