połamanym prześcieradłem pociągnęłaś mnie ku powierzchni dziury w niebie siłą tkwiącą w niepozorności otworzyłaś czasoprzestrzeń która przerosła metafizykę wyszywasz szepty z głosu anioła bez słów ostrzejszych od miecza jesteś wyznaniem przedwiośniem nocy które zakwitło we mnie