na samym początku było niebo spontanicznie wysłany pocałunek z bańki mydlanej zdegradował błękit do roli kamienia te schody prowadziły donikąd nie uwierzyłaś w drzewo teraz żywioły mojej ziemi śmieją się ze mnie i wytykając palcami kromki chleba smarują ciszą w odtrącenia dokonane niedokonane wybory mogły stanowić wstęp do przyjaźni preludium do razem a powiało jedynie pornografią przemijania głodny jadłem winogrona czując smak mortadeli w takim momencie na niebie nie ma tęczy