słowa zostają w ciele wcale się nie dziwię wystarczy że wspomnę twoje usta a już wypiek pierników maluje motyle na mojej twarzy nie potrafię ci powiedzieć niczego o ostatnim spojrzeniu pamiętam tylko że było w nim niebo nawet jeśli tego nie wiesz jesteś współistnieniem poezją znad łąk gdzie dom na zaciszu ubrany w jedynie babie lato zaprasza w historie o obłędzie pożądania rozpisane między skrzydłami a podłogą właśnie tam dokonamy siebie