chociaż nie rozumiem twoich wierszy rozżarzasz mnie strofa po strofie trzydzieści słów a jakże gorąco między wersami analizuję przenikliwie z podziwem czytając jaka jesteś śnię na przestrzeni lustra zatopiony w odbiciu twoich myśli kocham to czego nie widać wskrzeszasz piórem iskry z popiołu gdy męskie ego potrzebuje dowartościowania dziś jestem w tobie kolejny raz czytam całą z zapartym tchem ale powiem to dopiero jutro kiedy tak bez póki co podasz mi tlen i wytłumaczysz przynajmniej swój tytuł