nad brzegiem nieme krzyki tak ciche że aż bywa ciasno siedzisz samotnie rozmyślając o obrazach ze złych miejsc czekasz na skrzydła nocne strachy jak chwile na ugorze atakują kolejne wyobraźnie nagle z wody wychodzi poeta z tacą pełna szkła w szkle szampan buzuje pełen pytań o powroty do jutrzejszych wzruszeń podchodzi i przytula wierszem za każdym razem kropkę na końcu wersu stawiając namiętnym pocałunkiem nad brzegiem nieme szepty tak głośne że aż skrzydła jesteś