krótki spacer niby małe nic kilka chwil jeden drogowskaz parkową aleją czysty pierwszy śnieg skrzypiał pod stopami dwie pary śladów odciśniętych sercem na białym puchu równym krokiem w jednym kierunku nadziei tunel oszronionych brzóz wskazywał ararat kiedy potop pragnień zalewał myśli równinami zbóż a ono słodkimi ustami mówiło całuj ciepłą zgrabną dłonią trzymało za rękę i prowadziło ogromne piękne prawdziwe zmysłowe kobiece niewypowiedziane słowami