my ludzie sami uniżenie potulni jak ptaki o cichości serca szukamy skrzydeł w odpowiedziach sami sobie zadając pytania a ojciec ojców jest zawiedziony słuchał pomruków wydobywały się z wnętrza kiedy trzeba było mówić a my pijani sobą próbowaliśmy uwierzyć że nasz czas dopiero nadejdzie teraz z absurdu pokory zaplata delirium dla miłości mówiąc idźcie do diabła