na szubienicy prawdy ubierasz mnie w pętlę o skrzydłach to historia z końcem wszędzie smutne stagnacyjne kolory rozpada się świat po niebo boskie poranki odeszły w zapomnienie przyćmiony wiszę sam i słucham muzyki taka dumna odchodzisz głucha wzajemność nigdy nie była twoją mocną stroną ku spaleniu nadziei do słońca już tylko ćma