na rozstaju nóg próbuje zrozumieć znaczeniem nieprzebytej drogi pozbawiony ścieżek idę w iluzję pod zimowym kapeluszem trzymając zieleń drzew czaruję własne halucynacje pożółkłe jeszcze jesienią tylko w ogrodzie wiosna tęsknota i mały domek z kart zbudowany z westchnień do edenu walcząc z własnymi słabościami patrzę w błękit rozprawiam się ze słońcem by zaślepiony azymut nie stał się jedynie przemijaniem już pokorny ale wciąż sobą twojego kierunku uczę się od nowa