ubrany w nagość

wędruje bosy szukając ciebie pomiędzy zmrokiem a brzaskiem pustych ścian biel przechodzi w czerń a ty tańczysz jak natchniona gdzieś tam w deszczu łez gubię krok nie czuję rytmu od kilku obrotów klepsydry nasze nuty nie są zsynchronizowane pośród cichych dni na parkiecie gra muzyka nuty wytarzane w ósemkach szesnastkach pół i ćwierć głuche w załamaniach prześcieradła rozbrzmiewa fałsz noc ukryta w dwudziestą czwartą kawę na granicy świadomości nie pomaga otwieram okno może tam jedyna szansa ucieczki spacerem po parapecie wydeptuję ścieżkę cierpliwości krok za krokiem stopa za stopą wdycham zapach który uleciał by znów poczuć z bliska ulica pachnie kobietą