ucieczkami w pogmatwanie

moje piękne majowe zmartwienia spowodowane umysłem szaleńca niedyspozycją nocy dialog wewnętrzny nietuzinkowa symfonia koszmaru uciekam w myśli których sam się boję po lewej stornie pustka łóżko jak makiem zasiał po prawej rzeka niczym muzyka zdradliwa zaprasza do tańca jedynie na stole pełnym od zdjęcia pomiędzy progami zatrzęsień suszą się żonkile z niezapomnianym epitafium spojrzenia perylizacja jesieni przebiegła pomyślnie tylko nad majem zawisły moje piękne w perspektywie wiosenny poranek schowałem portfel parząc się o kawę nie lubię ciszy rozważam czerwoną szminkę ta której ubywa nie nosi tego koloru