mokra od pragnień zwieńczeniem okna wyznajesz deszcz w ulotnych myślach obmywając noce z braku snu wczoraj i dziś rozmyte kąty w porcelanowym istnieniu udają miłość prognozując krople na żaluzjach odsłoniętych do połowy dalej zamglony horyzont z widokiem na perspektywy nowa twarz wpisana w pejzaż pożegnań bo tak trzeba spragniony wilgoci łapię resztki ulotnych myśli obmywam dni z absurdu