utracona nadzieja

płonący stos
pytań bez odpowiedzi
pozostawiłaś w poczekalni mojego dworca

a przecież ten pociąg
miał jechać do krainy marzeń

nasze jutro
spakowane w worek złudzeń
wsadziłaś do skrzynki na niechciane
wiedząc że hardy
połknę ostatni kluczyk

zaledwie wczoraj oddałaś mi usta
by dzisiaj zabijać ciszą