na łące kiedy na kwiatach zakurzone słowa nie sprzeciwiam się światu potrzebuję tylko papieru mimowolnie nie przegapiam latawcy podążając gdzie nie byłem gubię oczy taki ze mnie chłop a jak tu ładnie tytuł utknął gdzieś pomiędzy wersami a tęsknotą kiedy w tę i z powrotem gubiliśmy pocałunki spadające prosto z nieba jadąc tak ku tej łące powozem zaprzężonym w ważki z bukietem pachnącym wiatrem