zanim jeszcze dzień pokaże język wędruję nocą i sam już nie wiem w którym kierunku szumi las kiedy szukam echa odbitego od jednego drzewa gdy niebo gwiazdami zwala mi się na głowę niewidoczny porywam wiatr kiedy tak dmucha niepewny by rozwiać wszelkie wątpliwości usypiam wśród mchów i paproci przy trelu niewyklutych ptaków zbierając poranną mgłę bo może schowałaś za nią tęczę jak to coś nierealnego z nadzieją na rozmowę z bogiem który jak ty nie chce mówić