za kulisami własnego ja są takie przestrzenie w które się przenosisz bezimienny mężczyzna z internetu kobieta z portalu po drugiej stronie czas zaklęty w szklany ekran obydwoje pragną czekają na cud by być dla siebie wzajemnością ucieczką poematem najbliższej rzeki ciszą z ust głosem z wierszy cierpią na bezsenność samogłosek gimnastykując spragnione palce malują obrazy w kolorze powrotów do edenu przez pryzmat poezji lirycznie zakochani zaglądając w głąb swoich dusz trzymają wirtualne dłonie towarzysze spaceru po słowach