niezrozumiałe pożegnania na skraju nestępnego w kieliszku kilka motyli aluminiowe puszki są trochę ciszej za późno na słowa chcą wyślizgnąć się na zewnątrz za późno o całe życie lecz wciąż krępujesz mój umysł pozornie pogodzony z nową optyką patrzę przez okno wypatrując wczorajszych wpuszczam chwile i bredzę układając bajki na strzępach list podarłem w drobny mak tamte z pola były ładniejsze zielenią rozsiewaliśmy czerwień na błękicie rozumiały