uciekam ukradkiem we własny kawałek wersalki szukając szczęścia w prywatnym raju gdy ty uspokajasz w sobie rzekę ciemność między nami już nie wskrzesza jest jak niemoc kamienna niewątpliwie na chybił trafił ulokowana po lewej stronie milczeń śpisz na dotyk wciąż piękna a jakże odległa ciałem anioła przywracając wspomnienia dni kiedy jeszcze linia brzegowa była wspólną