z nurtem końca... początek

uciekam ukradkiem we własny kawałek wersalki
szukając szczęścia w prywatnym raju
gdy ty uspokajasz w sobie rzekę

ciemność między nami już nie wskrzesza
jest jak niemoc kamienna niewątpliwie
na chybił trafił ulokowana po lewej stronie milczeń

śpisz na dotyk wciąż piękna a jakże odległa
ciałem anioła przywracając wspomnienia
dni kiedy jeszcze
linia brzegowa była wspólną