wbita w iluzję myśli twarz serca napręża do granic widnokręgu w sobie noszę to wszystko kiedy na ciebie patrzę ocean błędów wiesz jak to boli tylko nie pocieszaj spójrz na mnie znoszony frak nie chce na wieszak wytarty z plwocin nie potrafię się przebić krople soli zamglony obraz wyciska kryształy nadzieja im matką idioci potrafisz zabijać i wskrzeszać jadąc na dopalaczu znam wzór chemiczny reszta pozostaje zagadką vitam miscet dolor et gudium właśnie dlatego kiedy stanę przed Nim sam na sam zapytam o prawdziwy kolor nieba