myślałem że śmierć przychodzi w osiem sekund ku mojemu zdziwieniu wystarczyła szczypta pokory a ostatni dzwonek dźwięczy bez hamulców upamiętniając rozciągnięcia w czasie twarzą w twarz z nocami w kolorze karminu umieram krwawiąc na różowo istotę przejścia na drugi brzeg schowawszy w zakamarkach luster powoli zmierzam w stronę światła odbicia pozostawiając na potem i dobrze mi z tym pani doktor jest zajęta