miotają się walcząc o minutę spokoju promienie słońca są złożem tych kopalń spadają na ziemię pod ciężarem znoju pną się ku górze nie patrząc w otchłań walczą z wiatrem królem niepokoju zmieniają barwy, nocą kumple szlochań karmią swym byciem mądrzejszych ustroju dają schronienie potajemnych spotkań gniją próchnieją służą do nastroju przykryte ziemią giną jak ci z powstań prawdziwi rycerze zaprawieni w boju chcesz ich poznać? to chwilę sam z sobą zostań