wielki człowiek

Opowiem wam historię Był sobie człowiek Otwór miał, a jakże , gębowy Dawniej prąd był mocą jego Dawniej z tych szklanych okienek Telewizorami zwanymi jego ludzie Mówili dużo jak żyć , jak oddychać Uczyli nas zębów szczotkowania I jak z kłamstw tworzyć bukiety kwiatów To było dawnej , dziadek mi opowiadał, Bo telewizorów już nie ma Drzewa są i owszem, ale bezlistne Wszystko od razu zjadamy Razu pewnego prąd odleciał w kosmos sobie Nie wrócił już do nas Wówczas ten człowiek, co dobrotliwy twarzy wyraz miał Gębę otwierał, a z niej zamiast słów ogień tryskał Szybko straż wezwano, człeka zgaszono Kilka kości zostało po nim ludzie je zabrali w śmieciach schowali. Bez ognia jakoś dziwnie im było, światła się bali Nocami dyskusje śliną zabrudzone o twarzach brudnych Za dnia przycupnięci kłamstwem z łuków na oślep Czasowników mi zabrakło, dziadzio zmęczony W zadumę popadł, prądowe wspomnienia gardło zdusiły Mnie tylko horyzont nagi został i plan na dziś Kogo by tu wydoić wraz