wybrzmiałe spojrzenie ni to chłodne ni puste wkładam je co dzień jak szatę pokutną po czym idę do pracy bezwiednie a jakże utonąć w zgiełku maszyn powabnym czas mija czas leci czas wracać do domu by rzeczy naprzeciw stanąć odwrócony i tylko czasami wydawać się może że to życie ma sens może jest nie najgorzej