Szklany dom

trudno być sobą kiedy coś umyka jakby patrzył w lustro weneckie za którym widzę zagubionego siebie ściany oszustki których nie opuszczę nie mają drzwi ani okien taki dom ze szkła widzę niebo nocą każdą ale ptakiem nie jestem któremu łatwo się wzbić a choćby przecież nad głową to samo zatem przestrzeni brak