Zgiełk szeptów tego świata Przeplatany moim krzykiem Poobijane barki Bo ludzie pędzą ślepo Nie widzą Nie reagują Nie słyszą Nie czują Lecz mam swoją bramę Znam doskonale jej adres Wewnątrz puste patio I opuszczone bloki dokoła Na ścianach zawieszone zdjęcia Patrząc wspominam Wieszając przeżywam Zrywając płaczę I w tej błogiej ciszy Słyszę tylko głos Ten jedyny słuszny Mojego serca