podnieś powieki zakreśl zmysłami oczy arkrana wielkie życiową rozterkę przepędzą w niebyt nieśmiało liliami kolory wiosny maluj gorączka ciała imieniem nazwała soczysty owoc dalej wargami przysuń figlarne kształty fortepian policzy wszystkie struny serca dotykiem wyobraźni zmartwienia odejdą gwiazdy ciągle żywe niebo wyzwolone a ja rozrzucam okruchy melodii