perły zrywasz świadomości gdy kolory duszę budzą niewierności rękę cudzą zabierają łzy szczerości chodnik zwany rajskim placem tam kotary zmysłów nieba złapią rękę gdy potrzeba macha codzienności kacem halabardą zawiść chwili trzeźwy umysł pod paznokciem podpieramy serce łokciem więc dlaczego język kwili sprawne oko winnych widzi niebyt płynie strefą cienia honor nie ma głosu brzmienia bryłą lodu z życia szydzi zamykamy sześcian smutkiem sennych wrażeń długiej drogi znów stawiamy świat na nogi będąc życia nagim sutkiem