W zawieszeniu

czy będziesz słowa tulić kołyskę do snu ułożysz z kocham tak brakuje czułej dłoni skargi choćby o istnienie cisza skrada się po pasach biało cętkowane życie choćby duszę karmił promień targał wiatrem przez godzinę łzy też zabrał pośród wrzosów jestem gotów okruszynę chleba oddać dla spragnionej nie zamienią się rozumy biały żółci nie przeleje więc choć ręka jeszcze śliska a i ślady po pierścionku żegnaj zimo witaj wiosno kwiatostany ciepłem mokną