Papierowe łabędzie płyną po jeziorze odchodzą nurtem rzeki wspomnienia odległe ślubnym wianem lata innego uraczysz korytarz powietrzny zasłoniły chmury. Razem chciałem czerpać z kielicha mądrości oszukać ciemność aureolą szczęścia pragnąłem by natura zarzucając sieci dodała uśmiechu, kiedy smutek w sercu. Dziś pozostały medaliony srebrne na tacy je składam ze swoją osobą odmawiam modlitwę za błądzące myśli nie odwrócę wzroku, nie oszukam cienia.