kiedy wiosłowałem przez życie dziurawym pontonem strach zaklinał rzeczywistość a woda przelewała winy mogłem tak pływać pochłonięty bagnistym deszczem iluzorycznych wątpliwości a jednak poluzowałem uchwyty wiatru dłonie grząskie wodą spienione jak twarz buldoga gotowego do ataku podrywane krzywdą marszczyły linie przegubów odarty z szat w rozległych pustostanach wyliczałem krawędzie wierzchołkom teraźniejszości przyspawany do lasu purpurowych chmur i jeziora niewydarzonych smutków doszedłem do końca no pasaran bo dalej tylko głupota miesza się z wolnością