ŚWIATA STERNIKU

Witaj Ojcze Święty.
Jesteś już zapewne Wniebowzięty.
Byłeś sternikiem okrętu,
Który Światem się zowie.
Teraz okręt ten unosi się
Po szklanej tafli
Niesiony przez
Wiatr i fale, lecz
Bez wspaniałego żeglarza,
Który niejeden sztorm
Pokonać potrafił.
Dokąd płynie,
Do jakich portów
Bez Ciebie zawinie?
Czy w mgle nie zbłądzi?
Czy na mieliźnie nie osiądzie?

Bez takiego Sternika uśmiech
Na twarzach wszystkich żeglarzy
Zanika.
Pozostaje smutek, zaduma
I nadzieja, że Nasz Sternik
Powróci,
Lub, że nieobecny
Dalej nad okrętem
Czuwać będzie.