Przemijanie

Przemijanie usiadło na parkowej ławce zgarbione, stare niepotrzebne, same nikt mu w wyblakłe oczy nie patrzy nikt nic w nich nie zobaczy przeszłość samotna karmiąca ptaki przyszłości czasem uśmiecha się do siebie to wspomnienie, o którym nikt nie wie szare już tylko, jak stare sczerniałe kamienie kikutem dopadającym cieniem ....