Gdyby tylko istniały słowa zdolne wyrazić niezmierzoną głębię opowiedziałbym o kwiecie znamienitym. Pustka słów przytłacza, przez pustkę cierpię cierpię, ciężarem pustki przybity. Świat stworzył Cię, o kwiecie stworzył, nieświadomy piękna majestatu. Czyż inne boże dziecię Może być piękniejsze od Kwiatu? Poczuć Twoją woń, poczuć Twe spojrzenie drogą odczucia błogości Edenu. By choć Cię usłyszeć największym marzeniem Snem nie danym się spełnić każdemu.