Za­gubiona gdzieś pomiędzy dob­rem a złem szu­kam sen­su istnienia po­gubiona między tym co jest a co nie nie mam nic do stracenia Zat­ra­cam się w tym bez reszty od zmysłów chwi­lami odchodzę By za­raz po tym się podnieść z po­rażką po­woli się godzę I tyl­ko mam jed­no marzenie myśl taką króciutką Przywróćcie mi wiarę w ludzi nadzieję na lep­sze jutro Chcę też choć we śnie zacząć żyć na nowo i choć raz w tym mar­nym życiu poczuć się królową