od błękitu w złocie skąpanym
szarości płaczących dni
po czerń zwątpienia
od narodzin w bólu
przez codzienność
radosną i smutną
po życia kres
samotny
32 odsłon
Komentarze (1)
Zaloguj się, aby dodać komentarz.
Smutny Życiorys znam jego smak z autopsji, ale nie Jesteś sam bo bywasz pośród nas, zaś samotność bywa niekiedy zbawienna. Bardzo realistyczny wiersz, ładnie napisany. Pozdrawiam...