wtuleni w siebie stoją nad brzegiem ręce splecione ogrzane latem tak jeszcze młodzi tym swoim wiekiem patrzą na słońce przeżyte światem on jej całuje włosy pachnące ukradkiem szuka ust tak spragnionych i pocałunkiem zamyka książkę gdzie dalsze losy dróg wymarzonych ona się wtula w bezpieczną przystań i sięga myślą prawie zenitu chce by ta chwila trwała przez wieczność by zegar z miejsca nie zmieniał bytu wtuleni w siebie stoją nad brzegiem gdzieś między nimi rozkwita miłość tam wnętrze serca będzie noclegiem tam kochankowie znajdą namiętność