A po co?
Ulice idą cichymi krańcami świata
XXI wiek, technologia, umysł, zamęt
Wykraczam ponad epoki
Drzewa szumią melodię szklaną
Wiersze są bez duszy i plotą nad uchem
Słowa padają w mą ciszę marną
Rymy to tylko słodkie, lukrowane babeczki
Senność zataiła najskrytsze odczucia
Idę cała z ołowiu
Nawet słońce zanika w mych palcach
Więc na siłę piszę wiersze
Nikt nie rozumie tej mowy
Świt mi zabronił oddychać
Na siłę wstaję i się ubieram
Na siłę kocham
Na siłę umieram
I nic poczuć nie mogę
W szklanej kuli świata zastygam
Nie ma miłości
Nie ma ludzi
Jest tylko ma samotność cicha...
38 odsłon