Otwieram więc rozdział jak w książce stronica, zamykam stary poziom, ciągłego serca bicia. Nie przeczuwając w ogóle co, gdzie i kiedy, uciekam stąd – wciąż zaznawając biedy. Pokieruj mnie drogą, która prosta będzie, bym odnalazła spokój i błahość ducha wszędzie. Niezmierne pragnienie, do perfekcji dążenie, dobija to ludzkie, bez życia łaknienie. Ta klęska tą siłę ciągle zespaja, ciągnąc wiarę mocy, jak z początku maja. Rozkwita pomału kwiatami wytrwania i ściska to wszystko wzbudzając doznania.