ma swój piękny kraj diament w różu i złocie obok krucze freski niczym potężne ptaki w swojej fali zwiastują mrok cicho tak uroczo w ognistym słońcu co barwi je w łoża pustynię w zapachu maciejki- cudowna błogość spojrzeniem mnie rozbierasz jak noc rozbiera dzień by w tobie odpłynąć daleko,daleko rankiem łaknąco by w kropli rosy rozebrać ciebie ciepłym pocałunkiem na szczęście co wciąż jaśnieje w uśmiechu słońca płomiennie tak,aż po mrok...