w przestrzeni wydobywa swój wewnętrzny głos pośród drzew kołysanych melodią wiatru uśmiechem otula pośród rubinowych gwiazd ucztą pięknych chwil wycisza Świat dając się ponieś własnym myślom między sercem a duszą jest granicą przy zachowaniu pewności do śpiewania ma rządy swoje w dni powszednie i od święta unosi się od Ziemi ponad wyżyny Nieba zawsze odnajdzie nas bo jest oazą spokoju... 2011-04-13