przepiękny poranek wstał
taki biały bielusieńki

w tle myśli rozbłysły zmysły
w mgnieniu oka posiwiały drzewa
też i krzewy przepieknie
postarzały się

(jak My z dnia na dzień
z roku na rok)

śnieg zasypał szarość dnia
szadz okryła Niebo i Ziemię
zrównała jak otchłań do nikąd

wiatr cichutko grał i romantycznie
wyłonił się Słońca uśmiech
roztopil mgielną poświatę

momętalnie poszarzało wszystko

wieczór rozjasnił księżyca blask
w złotej kołysce unosił się
w pełnej aureoli świecąc

gnały za nim panny srebne
jedna za drugą

księżyc uciekając schował się
za ciemną chmurę
też odeszły gwiazdy
zostawiając czarne Niebo
jak mroczne wody Oceanu