Księżyc dumny po niebie chodzi pan zacny i bardzo możny otula swym pięknym blaskiem serce bije szybciej-w uśmiechu wyznaję pragnienia zawsze-wysłucha czule do uszka szepcze w swej magi-porywa w uśmiechu wzlatuję wysoko ponad światy jest dla mnie dla niego ja wśród tylu panien wędruje tylko mnie adoruje nocą wozi wielkim wozem jedynie spędza sen z oczu blask jutrzenki gdy wstaje słońcu mnie oddaje-by ogrzało swymi ramionami nocą bym mogła wpasć w jego obięcia-tak i z nim wędrować bez końca... (ma w sobie moc góry pierścieniowe i kratery zawsze do wędrówki zaprasza)