O miłosci najwspanialsza jakaś cudna aura światło przestrzeni dajesz nocą chaber błękitu w poświecie księżyca O miłości napiękniejsza jakaż to energia wnętrze moje raduje cichym dźwiękiem wiatru że dusza tańczy cóż to za zjawisko fonetyczne zwane echem długiej zgłoski co ulega stłumieniu i niknie jak niknie dzień po nocy do świtania budząc radosne oczy O miłosci najukochańsza jak ty cudnie naturę ubierasz kolorem życia pejzaże malujesz figlarnie robiąc z nas bawałna rozplanowaną sztukaterią nietrwałej zwiewnej zimy...