jakie to piękne jakie to miłe oddać się miłości nie na raz a wieczność gdy oko jest zwierciadłem ogniska duszy tak mieni się tęczą niczym przezroczyste ciało widzi każdą żyłkę słyszy echo tętniczej krwi osobowością godności w lustrze się nie łamie bo jest rzeczywistością w wiązce promieni kwitnącym kwiatem to co ma przed sobą na przeciw i z boku to niebo,przestrzeń i ziemia na której stoi dopóki oko nie zgaśnie jest świata wspaniałością do życiowej radości i nigdy nie będzie lustrzaną bęczką śmiechu jedynie świetlaną barwą krystalicznej wody źródlanej...