idąc,jadąc,spacerując nieodpartym pragnieniem wzbijam się w niebo smugą zorzy łapiąc słońca promyk do radości wiatr oddech wstrzymuje jak w raju się czuję zauroczona pejzażem chwilą relaksu podziwiam skrawek nieboskłonu dobrym humorem póżniej patrzę na samopoczucie człowieka i jego zdrowie fizyczne jego wieczność i ubolewanie czy awantury pomagają egoistyczne nieporozumienia kiedy młodość ulatuje jak uleciała wiosna i budzi się w człowieku skrzypienie drzew na wzorzec miłości co jest w naturze tak każdy ściągnie ubranie do żródła szczęścia w Bożym Narodzeniu poznając szczęścia kochanie...