piękna jesień ludzi urzeczywistnia do wartości przekwitania ponad miarę życia pośród zacofania nie jednym już zostawia maskę mrok bez rumieńca w szaroczarnej koronie O! matko moja co tak szybko kona bez twojego przytulenia rzucony jest na żer diabelskiego nasienia złota jesień a muszek wiele ma bez słońca niewidzialnych co nagość oblepiają jak sępy lgną tak jakby z topoli leciał puch mlecznokakaowy lub wiór z komina spalinowy pachnie już wiązanką na grobie pośród suchego lasu na polanie rozkwita kwiat margaretki kwiat modrzewia dla zacofanych...