oczy czarne kiedy noc nadchodzi a źrenice rozpalone iskrą złota rozkochują serce bardziej alabastrowym ogniem miłości choć księżyc jeszcze nie świeci a delikatny powiew wiatru frywolny opływa swoim dużym temperamentem też mróz nie odmawia gościny czarne drzewa wokół niczym strachy na wróble z parodii mitologicznej gubią swoje witki słabe i kruche mieć taką odwagę niczym męstwo i być wdziękiem uroczego czaru z zasad moralnej inteligencji to być nagrodą ufności bez fanatyzmu bo kiedy niebo z ziemią się styka tak mężczyzna z kobietą nie rozejdą się gdy siebie kochają...