Jesionem nie jest jak ciepły kożuch czy koc lecz jest jak Słońce ustawione na godzinę ósmą gdzie człowiek pół godziny wczesniej świeżością się dotleniania i tak widząc nikłą zieleń nieparzystopierzastą w srebrze i złocie wyniosłą niczym majowy kwiat gdzie karłowatość innych drzew przedwcześnie rozkwitłych w oczach przemija lecz nie czar błekitu gdzie obraz maluje się sam a maluje w oczach naturalnie niczym wykwalifikowany malarz dziś w niespotykanie pieknym okazie kiedy to w oczach Niebo przepiękne swoją szczoteczkę do zębów ma w obłoku białej chmury co niczym mówi tak sobie myślę słów wybielanie z wiekiem nie pomoże kiedy zamiast być mądrym strasznie w żółci dziecinieje też w to zjawisko wchodzi różnicą potęcjału co stanowi szczególny przypadek w energi silniejszej niż nam się zdaje przez ilość ciepła które w sobie mamy a więdniemy szeregowo czy boczniakowo jak dziś też nie jeden powie bez swojego przeżycia liniami pola jak opuszki palca bez magnetyzmu słowem nie są jak Wielkie słowo co wiedzi a widzi w rzeczywistości więcej jak barwę światła dnia czy nocy też jesień w życiu jest piękna wielkość swoją ma charakteryzując swój owoc jeszcze cudnie to podkreśla swoją i tezą 'chwila tylko przemija lecz nie miłość w dyspersji światła rdzę człowiek szoruje a wiatr straca to co urok psuje' ...?...